La unuaj projekcioj okazis kiam mi estis 6 aŭ 7 jaraĝa, sed tiam mi kredis ke estis nur specialaj sonĝoj. Mi ĉiam vekiĝis iom malkontenta ĉar la sonĝo ne plu daŭris, kaj foje mi provis dormi denove, provante reiri al tiu tiom bela sonĝo.
 
Tiam, mi plurfoje sonĝis ke  estas en la banejo kaj lasis malfermata la kranon de la lavujo.  Pro tio la akvo fluis kaj plenumis la banejon kaj la tutan domon je akvo ĝis la plafono.  Mi profitis la okazon do por plonĝi en la akvo. La akvo estis tre klara, kaj mi povis spiri en tiu speciala akvo. Plonĝi en tiu akvo estis tre plezure. 

Tia sonĝo ripetadis plurfoje. Foje eĉ ekster la domo, sed ĉiam kun tia akvo.  Tio estis la proceduro de mia infana cerbo, por ke ĝi akceptu la fakton ke mi povis ŝvebi.  Poste, mi forgesis pri la akvo kaj ŝvebis ankaŭ en senakva loko.
Lastatempe, mi rakontis tiun sperton al miaj infanoj por ke ankaŭ ili provu projekcii per la "akvo-tekniko". 

 

 
En tiu epoko estis tre interesa ludilo por  eniĝo de ligneroj en unu al la alian.  Oni povis munti aŭteton, boateton, aviadileton.  En miaj sonĝoj mi havis skatolon de tiu ludilo, tre kompleta, kaj per ĝi mi povis konstrui malgrandan aviadilon , kiu povis kunporti min, kaj kiu vere flugis.
Tia sonĝo ankaŭ ripetadis dum jaroj, poste sen la  lignera ludilo , sed ĉiam kun malgranda aviadilo aŭ glisilo kiu fakte kapablis flugi.  Per la pasado de la tempo la flugoj iĝis pli precizaj kaj konsciaj.   Mi treege bedaŭris kiam mi vekiĝis kaj sentis min kaptita al la gravito, kaj provis dormi denove por reiri al la flugoj.

 
Kiam mi estis ĉirkaŭ 13 jaraĝa, mi komencis sonĝi pri flugoj, sen ludiloj, sen akvo, sen aviadiloj.  Mi povis  ŝvebi per mia propra klopodo.  

Kun 17 jaroj, la unuan fojon, mi konsciis ke mi estis en la astralo.  Kiel kutime, ĉio komencis kiel normala sonĝo.  Sed iom post iom ĝi iĝis pli klara kaj bela.  Mi piede supreniris  monton, kaj ju pli mi supreniris, des pli bela iĝis la pejzaĵo.  En iu momento mi turniĝis kaj rimarkis ke mi povis vidi ĝis grandega distanco, kaj tre klare. Do mi rimarkis ke tiun kapablon ni ne havas en la fizika plano, kaj tiam mi studadis Teozofion, do mi konkludis ke mi estis en Astralo.
 
Kun 19 jaroj, mi subite vekiĝis en la astralo, en senforma loko, antaŭ 5 "juĝistoj" aŭ ekzamenantoj. Mi ne klare povis vidi iliajn vizaĝojn, kaj tiuj mentoroj   transdonis pensojn  unubloke al mi, kvazaŭ ili pensis precize la samon. En tre mallonga tempo ili ĵetis en mia menso grandegan admonon, montrante ĉiujn erarojn kiujn mi faris kaj faradis.  Tiu estis ia speco de ĝenerala analizo de mia nuna enkarniĝo.